Dit project reflecteert op de woningcrisis en de impact ervan op het gevoel van thuiszijn. De scènes bestaan uit papieren replica’s van huizen waar ik heb gewoond: echo’s van herinnering en instabiele woonomstandigheden. De kwetsbare, papieren architectuur weerspiegelt de onzekerheid van het wonen en benadrukt hoe onbestendig en onzeker het begrip ‘thuis’ is geworden voor veel mensen van deze generatie. De fragiele constructies verbeelden een precair woonlandschap en maken een diepere ervaring van ontworteling zichtbaar. Het werk belicht hoe tijdelijke huurcontracten, hospitaverhuur en het gebrek aan een vaste woonplek het ‘thuisgevoel’ verstoren. De werken bewegen zich tussen verbondenheid en vervreemding, connectie en disconnectie, in deze aanhoudende zoektocht naar geborgenheid, hechting en een plek om te kunnen landen.

In dit nieuwe werk lanceer ik papieren stop-motion poppen. Hun kwetsbaarheid sluit aan bij die van de maquette en helpt mij gevoelens van eenzaamheid, kwetsbaarheid en introspectie over te brengen. Voor het ontwikkelen van deze figuren werk ik met 3D-modelleringssoftware, waarin ik UV-textuurkaarten creëer en omzet in printbare vouwplaten. Zo ontstaat een keten van vertaling: van digitaal model naar papieren object, en vervolgens naar schilderkunst.