"Welke rol spelen schaduwen?"

​

Schaduwen zijn kenmerkend voor mijn beeldtaal en spelen een centrale rol in het zichtbaar maken van mijn thema, eenzaamheid. Mijn werk speelt zich af in de ruimte tussen mensen: tussen nabijheid en afstand, tussen intimiteit en vervreemding, tussen binnen- en buitenwereld. Schaduwen helpen me dat grensgebied voelbaar te maken. In de schemer die zij oproepen ontstaat spanning tussen wat verschijnt en wat zich terugtrekt. Zo worden mijn scènes geladen met een verontrustende vervreemding.

​

 "Welke rol speelt maquettebouw?"

​

Wat eerst een hulpmiddel was om licht te bestuderen, is inmiddels het onderwerp van mijn schilderijen geworden. Een maquette heeft van zichzelf al iets eenzaams: het is een kleine, geïsoleerd wereld - dysfunctioneel, kwetsbaar en vervreemdend. . Een wereld vol weeffoutjes: kartonnen stoplichten werken niet, papieren auto’s rijden niet, fragiele huizen bieden geen geborgenheid, en puppets zweigen. Het gevoel van vervreemding dat hiervan uitgaat vormt de kern van mijn werk.

​

"Hoe verhoudt jouw werk zich tot urgente thema’s van vandaag?"

​

Mijn schilderijen dragen een sociaal bewustzijn in zich. Ze onderzoeken de ervaring van eenzaamheid in onze hedendaagse, individualistische wereld: de zoektocht naar verbinding en haar grenzen. Er ligt een zachte kritische ondertoon in, geworteld in een beschouwing van ervaringen die universeel resoneren. Omdat ik zelf diepe eenzaamheid heb ervaren, kijk ik naar de wereld door een lens: ik herken eenzaamheid snel en zie hoe mensen het proberen te vermijden. Die kwetsbaarheid, zowel in mezelf als in anderen, wil ik vangen in mijn werk. Tegelijkertijd speel ik daar ook bewust mee: ik creëer situaties, sferen en composities die een gevoel van eenzaamheid oproepen. Het is niet alleen mijn persoonlijke ervaring, maar iets universeels dat ik op die manier zichtbaar wil maken. Ik hoop dat mijn schilderijen een plek bieden om de eigen eenzaamheid én onze gedeelde menselijkheid te ontmoeten.

​

 'Wat maakt jouw werk eigen?"

​

Mijn methode is omslachtig: van realiteit naar replica en van daar naar het doek. Deze omweg is essentieel voor het oproepen van de atmosfeer die ik zoek. Door de vervreemdende ingreep van de kartonnen maquette schuift het werk voorbij de letterlijke werkelijkheid, waardoor het een innerlijke, emotionele wereld kan tonen. Geënsceneerde belichting en maquettebouw ondersteunen en verdiepen mijn thema. Ze geven de schilderijen een gelaagdheid en atmosfeer die een rechtstreekse weergave niet kan oproepen. Ik denk dat ik mij met deze aanpak onderscheid.